تکه هایی از من

این آمدن برای نرفتن نیست.

heghhegh — Tue, 24 Oct 2006 18:34:18 GMT

دستات که از بوی قلم بدشون بیاد، تو میمونی و یه دنیا حرف.
دلت که لال بشه، بد شکنجت میکنه!
با هر نفس یه بغض تو گلوت گیر میکنه.
هیچ جارو پیدا نمیکنی که هقهقت هوس پرواز بسرش بزنه!
خودت بی کس میبینی زیر رگبار مصیبت
میخوای بمونی ولی به چه امیدی؟
میخوای بری اما کجا؟
هرجا بری توی همین دنیاست
رسیدی به نقطه آخر.میخوای از سر خط بنویسی اما پایان صفحه ای آخر دفتر......
اون وقت با این دلخوشی چشات روهم میزاری که
کبوترای مرده به بیرون قفس تبعید میشن

به من نگاه میکردی اما مرا نمیدیدی!
صدایم را میشنیدی ولی گوش نمیدادی!
دستهایم در دستانت بود ولی احساسشان نمیکردی!
من اما در تکاپو بودم
چه کنم جذاب تر شوم
چه گویم گیراتر شوم
و چگونه شایسته دستانت باشم!!

heghhegh — Mon, 28 Aug 2006 17:27:23 GMT

.........................................

..........................

.............

....

.............

heghhegh — Tue, 11 Apr 2006 12:17:45 GMT

گاهی باید قاصدک بود.

غرق سکوت

محو تماشا...........

انتهای توهم یک روزنه!

heghhegh — Sun, 08 Jan 2006 01:10:18 GMT

سخت بود اما آ مدم.این روزها کمتر رخنه ای پیدا ست در زمان.

چه ناگهانی اسیر تصادم سرنوشت و سفر شدم.گاه سفر آنقدر ناگهانیست که فرصت آخرین نگاه را هم از چشمهامان میدزدد.

من که جذاب ندیدمش!تو چطور مجذوب ابدیش شدی؟ نمیدانم!

تو مجذوب شدی و من مجذوم!

آمدم با پایی همیشه در بند دلتنگی!

با نقابی از تبسم! آری تبسم.

از این که شماری به شمارم میاورند.از او میخواهم به شمار نیاورد ،معاصی تان.

هرچند خودم به این دعا محتاج ترم!

آمدم تا قصه آخرم را در این غصه خانه بگویم.

باید بروم.آری به تو مبتلا شدم.

کاش میدانستم کجایی؟در چشمان کدام جاده ، چشم به راه اسب بالداری!

میامدم و راضیت میکردم، به پای پیاده.

چرا از من گذشتی خیلی ساده؟

تو که دونستی مرد پیاده.

جوونیش پی عشق تو داده..............

میروم اما خانه ای نو خواهم ساخت.شاید امروز ، شاید فرداو شایدفردا......

به هر حال ، این آخرین بغض نامه است.به بیشترین احتمال.

آخر صد مطلق او است و بس.

هرجا رخنه ای بیابم،پر میکشم به کلبه های پر نورتان.

این آهنگ حامی رو خیلی دوست دارم.(نام یاهو آیدی ام را از آن گرفتم)

یه تنها ، یه عاشق،یه فانوس شکسته.

یه مرداب تو پاییز ، یه صحرا خاک خسته.

نمیخوام بمونم، برام دنیا سیاهه.

حضور غریبه ، غرورم بی پناهه.

َشب عشق ، شب درد ، شب تنهایی مرد.

شب بغض ، شب کوچ ، شب سربی ، شب سرد.

شب خاموش بی روزن، شب مرگ هم آوایی.

شب سنگی ، شب سربی ، شب آوار تنهایی.

شبی که لحظه های بی تو بودن ، نفس گیره ، سیاهه،بی عبوره.

سکوتم آخرین فریاد عشقه ، خیالت آخرین سنگ صبوره.

هنوزم بغض بارونی چشمات ، میتونه واسه دلتنگیم بباره.

تو این پاییز سنگی دست سبزت ، رو زخم بی کسی مرهم بزاره.

کلام آخر:

یه هم بغض همیشه هم بغض میمونه.

همنفس باشه، یا توی فاصله جا بمونه.

حتی با سقوط تو حوض نقاشی.

یه هم بغض همیشه هم رنگ میمونه.

از خدا بخواهید که بیشتر یادم کند .

وکمک کند کمتر فراموشش کنم.

آرزومند آرزوهایتان.(محسن.ر)

علی (ع)

heghhegh — Tue, 25 Oct 2005 03:35:12 GMT

آخرین نماز اولین نماز گزار ،

نغمه پرواز داشت.

ودلم مسلوب درد بوسه عشق و شمشیر است.

هیشه دست نامردها بوی خون مردها را میدهد.

پاییز.مهر.غم شیرین

heghhegh — Sun, 02 Oct 2005 23:12:18 GMT

:هی پاشو پسر، پاشو.پاییز اومده.

نمیخوای رقص برگارو ببینی؟!نمیخوای قارقار کلاغ هارو بشنوی؟

-نه نمیخوام.نمیخوام.مگه رقص مرگم دیدن داره؟اگه صدای قناری رو شنیده بودی دیگه به قار قار کلاغ ها گوش نمیدادی.

:پاشو.چرا تگرگ غم چشات پوشونده؟

-میترسم.میترسم.

:از چی میترس؟هان

نکنه یاد مرگ میوفتی؟!

نکنه میترسی دیگه بهارو نبینی؟

-نه.نه

:پس چی؟

-وقتی

وقتی رو برگا راه میرم.با خش خششون من یاد اون میندازن.

یاد عبورش.

کاش میدید با هر قدمی که دور میشه یه برگ از تن من جدا میشه!

کاش میدید شدم یه درخت خشک که از ترس تبر خودم تو صدتا سوراخ پنهون میکنم.

کاش میدید حتی جرعت رفتن زیر بارون ندارم.

باز هم مهر.فصل آغاز.یادش خوش.هم روز اول گریه کردم،هم روز آخر.

از فراق مادر،از فراق مدرسه.

{کلاس انشا}

خوب بچه ها امروز قرار بود درموردچی بنویسین؟

آقا موضوع آزاد بود.

آهان یادم اومد.

خوب.شما

کی ما؟

بله شما.برو پای تخته.

اما. اما. ما.....

اما چی؟ببینم دفترت.این که سفید.چرا هیچی ننوشتی؟

آخه.....

آخه موضوع انشا ما آقا روزهای خوش زندگی بود.....

سراب چشمات

heghhegh — Wed, 07 Sep 2005 23:49:18 GMT

ای کاش آن نسیم که گیسوانت را نوازش میدهد،از گذر ما هم عبوری می کرد.

تا لحظه ای از التهاب دردهایم بکاهد.

سراب برق چشمات بغضم آتیش میزن

سهم من از دنیای تو قد یه تن شکستن

نگاه آشنای تو غربت رو دلم کشید

کبوتر شکسته بال تا آخر غصه پرید

سکوت سرد لحظه هام پر از نزاع و شیون

خیال نکن که دل خوش اگر چه دم نمیزن

زندونی چشات شدم که از سر منم سر

من بگیر که زندگی توی قفس امن تر

یادش بخیر دلخوشیا ، روزا نمیشد باورم

حالا ببین ثانیه ها خراب میشن روی سرم

یادش بخیر که هق هقم رو شونت آروم میگرفت

ببین که تکیه گام شده قامت این دیوار سفت

تو لحظه های هم دلی هزار دفعه جون میدادم

رفتی نموندی ببینی رسیده مرگ آخرم.

یه چند وقتی حس میکنم دارم رنگ عوض میکنم.اما میترسم رنگ آدما بشم.

پس سعی میکنم همون رنگی بمونم . برام دعا کنید.

هق هقانه

heghhegh — Sun, 28 Aug 2005 09:16:18 GMT

بوم احساس سیاه از رنگ فاصله ، رنگین کمان را کلاغ ها دزدیده اند.

آنقدر اشکهایم را پاک کردم که دیگر دستانم بوی دستانت را از یاد برده اند.

گویی شستمشان ، از پاکی ها.....

چه کسی خنده هامان چال کرد.چه کسی خوشی هامان لگد مال کرد.

لعنت،لعنت بر آن نگاه هاکه متبلور از بلور نمک بود.

تا کی هق هق مرگ؟! بگو

قاصدک هم خسته از هق هق هایم سوار بر باد رفت.

میدانم که حتی اگر پیامی بیاورد ، جوابی نخواهد شنید.

۶/۶ سالروز میلاد مردی از جنس احساس ، مردی مرد.حسین پناهی.یادش گرامی روحش شاد.

این هم تپشهای دل بی تپشش:

بر میگردم ،با چشمانی که تنها یادگار کودکی منند.....

آیا مادرم مرا باز خواهد شناخت؟!

.......................................................................

ریه ها در زحمت...

ناشناسی دیروز عمودی راه میرفت .مات و مبهوت معمای حیات!

ناشناس امروز، افقی خوابیده است.

باز مبهوت معمایی دیگر. ریه ها آ سوده!

گر چه دو روز دیر رسیدم.اما امردادیم.

heghhegh — Sun, 21 Aug 2005 00:27:18 GMT

چه میشود کرد وقتی عزیز ترین کسانت،ترانه هایت را به ترانه دزدان میبخشند.

وقتی میوه درختی را که با اشک آبش دادی به نام خود میفروشند.

وقتی ترانه هایت نقابی میشود برای دز دیدن دلها.

وقتی تو میمانی و چه میشود کردهایت.

تنهایی را دوست دارم اما تنها با تو بودن را......

۲روز از امرداد گذشته.میلاد تن رسیده..

لبهایم مگر رقص خنده از یادتان رفته که اینگونه مست سکونید.

چشمهایم نمیخواهید به شوق بارانی شوید.

دل خوش سیری چند..........

میلاد مظلوم

heghhegh — Wed, 17 Aug 2005 02:28:36 GMT

امشب زمین بوی ستاره میدهد.گویی میتوان از دل شب گل احساس چید.

وکلبه سیاه حق از دامن حوایی دیگر ، به دل سپیده پرستان قبله عیدی میدهد.

قبله ای که خدا هم ان را میپرستد.امشب از بال فرشتها شاباش نور میریزد.

پدر گرچه بجای دستانت به خاک بوسه میزنم.و بجای شانه هایت سر روی سنگ میگذارم.

هنوز در غربت چشمانم عشق تو موج میزند.

خیلی نگرانم نباش اینجا کسی هست که گاهی بوی تورا میدهد.