تکه هایی از من

چه میشود کرد وقتی عزیز ترین کسانت،ترانه هایت را به ترانه دزدان میبخشند.

وقتی ترانه هایت نقابی میشود برای دز دیدن دلها.

وقتی تو میمانی و چه میشود کردهایت.

تنهایی را دوست دارم اما تنها با تو بودن را......

۲روز از امرداد گذشته.میلاد تن رسیده..

لبهایم مگر رقص خنده از یادتان رفته که اینگونه مست سکونید.

چشمهایم نمیخواهید به شوق بارانی شوید.

دل خوش سیری چند..........

 وکلبه سیاه حق از دامن حوایی دیگر ، به دل سپیده پرستان قبله عیدی میدهد.

 قبله ای که خدا هم ان را میپرستد.امشب از بال فرشتها شاباش نور میریزد.

پدر گرچه بجای دستانت به خاک بوسه میزنم.و بجای شانه هایت سر روی سنگ میگذارم.

 هنوز در غربت چشمانم عشق تو موج میزند.

خیلی نگرانم نباش اینجا کسی هست که گاهی بوی تورا میدهد.

چشمهایم خاموش

لبهایم بی تپش

کوچه هایم بارانی

چرا من ، تو ، ما نشدیم

 وقتی لبی هم زمزمه نیست.

 وقتی ترانه خوانان ،ترانه فهم نیستند.

 ترانه هایم را به اتش میسپرم.تا از مرگ نجاتش دهم                                                         

چون تنها او بود که شبهای سوت و کورم را گرم و روشن میکرد.

هق هق ام را جز تو هرکس شنید                                         غربتم را جز تو هر کس که دید

رفت   اما    مثل   تو   خنده   نکرد                                         ماندی    انقدر  تا   مرگم   رسید